Јас сум Јадранка, жена од Скопје, која по години молк конечно се осмели да го слушне сопствениот глас. Мојата приказна е борба со семејни тајни, осаменост и страв од вистината, но и со надежта дека низ болката може да се најде нов почеток. Ова е мојот пат низ македонската реалност, каде што секој збор тежи повеќе од тишината.
Се викам Калина и ова е приказната за тоа како мојата најдобра другарка Јована се обиде да го освои колегата од работа, а јас се најдов во средина на лавиринт од љубомора, тајни и семејни притисоци. Се соочив со сопствените стравови и дилеми додека гледав како Јована ја губи контролата, а јас се прашував дали вреди да се жртвува пријателството заради љубов или гордост. Ова е приказна за македонската реалност, за тоа како желбата да бидеш забележан може да те одведе на патишта што никогаш не си ги замислувал.
Растев во сиромашно, но топло семејство во Велес, каде секој имаше свој тањир и ред за миење садови. Кога првпат го посетив домот на мојот дечко Александар, се соочив со обичаи што ме шокираа и натераа да се запрашам што навистина значи семејство. Ова е приказна за судирот на вредности, љубовта и болката од прифаќањето на различностите.
Стоев покрај прозорецот, додека ладниот воздух ми ги сечеше мислите, а срцето ми чукаше како да сака да избега од градите. Синоќа, некој ни донесе венец со црна лента и моето име – без порака, без објаснување, само студена тишина. Мојот сопруг Горан само слегна со рамениците, но јас знаев дека ова е почеток на нешто што ќе го промени мојот живот засекогаш.
Јас сум Марина, и никогаш не помислив дека денот кој започна како празник, ќе стане точка без враќање за мене. На јубилејот на мајката на мојот сопруг, се соочив со вистинското лице на нашето семејство и болниот избор меѓу материјалното и љубовта. Ова е мојата приказна за тоа како една куќа може да ги раздели најблиските.
Јас сум Марина од Битола. Ова е приказната за тоа како една обична утринска кавга со сопругот и случајна средба на автобуската станица го сменија текот на животот на мојата ќерка Ана. Сè што мислев дека знам за довербата, стравот и надежта, се урна и изгради одново за само еден ден.
Сè започна со едно доцнење, но заврши со вистинско откривање на семејните тајни и мојата борба за сопствената иднина. Ова е приказна за љубовта, разочарувањето и надежта во едно македонско семејство. Се прашувам дали некогаш ќе најдам сила да простам и да продолжам понатаму.
Се најдов сам на железничката станица во Велес, откако го пропуштив возот што требаше да ме однесе кон нов почеток. Во тој момент, минатото, семејните конфликти и мојата несигурност ме преплавија, додека се прашував дали навистина можам да се ослободам од сопствените стравови. Ова е приказна за едно чекање што трае, за надежта и болката што ги носи секој пропуштен воз во животот.
Се вратив во Охрид со само една торба и три нешта: стариот џемпер на татко ми, недовршена ролна филм и едно писмо. Секое од нив носеше тежина на минатото што не можев да го оставам зад себе. Ова е мојата приказна за простување, семејни тајни и изборите што ги правиме кога животот ни се распаѓа пред очи.
Сè се смени во мојот дом оној ден кога лажицата ми падна од рака. Одеднаш, секојдневието стана тешко, а семејството почна да се распаѓа под тежината на молкот и неизговорените зборови. Ова е мојата борба со болеста, осаменоста и надежта дека љубовта може да не спаси.
Во една обична вечер, мојот сопруг Ѓорѓи ми призна дека веќе не ме сака. Излегов да купам миленези од локалната продавница, каде што го сретнав Павле, човекот кој целосно го промени мојот живот. Ова е приказна за предавство, семејни конфликти и неочекувана втора шанса за љубов.
Јас сум Александар, човек кој премногу долго го давав своето време на луѓе што не го заслужуваа. Ова е мојата приказна за тоа како болката од игнорирањето и нереципроцитетот ме натера да ја сфатам вистинската вредност на секој миг. Преку семејни конфликти, предавства и тешки избори, научив дека понекогаш најголемата храброст е да си заминеш.
