Zovem se Ankica i nakon četrdeset godina rada kao medicinska sestra, penzija mi je donijela više tuge nego radosti. Očekivala sam da ću biti okružena obitelji, ali umjesto toga borim se s usamljenošću, financijskim brigama i osjećajem da sam postala nevidljiva vlastitoj djeci. Ovo je moja priča o tišini, čežnji i pitanjima koja me svakodnevno proganjaju.
U ovoj priči otkrivam kako je tišina u mom stanu postala glasnija od svih riječi koje sam nekad slušala od svoje djece. Suprug i ja smo cijeli život ulagali u njih, a sada, u penziji, osjećam se zaboravljeno i usamljeno. Kroz sjećanja, sukobe i pokušaje da obnovim veze, pitam se jesam li negdje pogriješila ili je ovo jednostavno život.
Moje ime je Ljubica. Cijeli život sam bila oslonac svojoj porodici, ali kad sam ostala sama s unukom nakon što mi je kćerka otišla u Njemačku, suočila sam se s bolnom istinom: možda sam za njega samo izvor novca. Ova priča je moj pokušaj da pronađem smisao i ljubav u svijetu koji se promijenio.
По пензионирањето, со сопругот вложивме сè во нашата селска градина, надевајќи се дека ќе ги собереме децата и внуците околу нас. Но, реакцијата на снаата беше студена и разочарувачка, што ја разбуди болката од семејните недоразбирања. Ова е мојата приказна за надежта, разочарувањето и борбата за семејна хармонија.
